Twee keer ja. En ik mocht kiezen.

Twee sollicitaties, twee keer ja, een dag na elkaar. Dezelfde werkgever, DCTerra, een mbo in Drenthe. Eén school, twee locaties, twee opleidingen. Ik mocht kiezen tussen twee banen. Dat is een luxeprobleem dat ik lang niet heb gehad.

Waar ik op solliciteerde: docent ondernemerschap in Meppel, en docent en coach dienstverlenende beroepen breed niveau 2 in Emmen. Twee heel verschillende functies, allebei met een diploma-eis die ik niet invul. Bij ondernemerschap stond een tweedegraads bevoegdheid of PDG gewoon in de eisen. Bij Emmen een afgeronde docentenopleiding, bij voorkeur. Ik heb geen van beide.

Even terug. Een paar weken geleden schreef ik hier dat ik het op mijn eigen manier ging doen. Geen afgerond hbo, ADHD, een cv dat alle kanten op springt. Ik heb er niet omheen geschreven. Ik heb het er juist ingegooid. Wie ik ben, waar ik twijfel, waar ik vastliep, hoe mijn hoofd werkt. Roy, de stem in mijn hoofd die me klein wil houden, vond dat een levensgroot risico. Wie neemt er nou iemand aan die zwart op wit zet dat hij het papiertje niet heeft en er ADHD bij levert?

En hier komt het.

De mensen in Emmen hadden deze blog gelezen. Niet een samenvatting, niet een gladgestreken profiel. Dit. Precies wat Roy nooit naar buiten wilde hebben. Ze wisten alles. Het diploma dat er niet is, de twee studies die ik niet afmaakte, de ADHD, het rare pad. En ze namen me alsnog aan.

Laat dat maar weer even landen. Ja, ik gebruik die zin voor de tweede keer. Deze keer met meer reden.

Het ding waarvan Roy zeker wist dat het me de kop zou kosten, is precies het ding dat werkte. Ik heb mijn nek uitgestoken. Maar DCTerra net zo goed. Ze hadden ook kunnen denken: leuk verhaal, geef ons iemand met een PDG. Dat deden ze niet. Ze keken naar wat ik wél breng. Twintig jaar coachen, ondernemen vanuit niks, een garage die een verzekeringskantoor werd, jongeren in beweging krijgen die eigenlijk niet willen.

Dat past van twee kanten. En dat vind ik nog het mooiste van alles. Ik zocht een werkgever die verder durft te kijken. Blijkt die te bestaan, en heb ik er meteen twee aan tafel. Toen kwam de keuze. En die was minder logisch dan je zou denken.

Op papier was Meppel de verstandige. Docent ondernemerschap, dat ligt vlak naast mijn eigen verleden. Sales, marketing, twee bedrijven opgebouwd, tien jaar leidinggeven in luxury goods. Die lessen had ik met mijn ogen dicht kunnen geven. Het was ook de veilige keuze. De keuze waar mijn cv het hardst ja op knikt.

Ik koos Emmen. Niveau 2. Met mijn hart, niet met mijn cv.

Niveau 2 in het mbo, dat zijn de studenten voor wie het schoolse niet vanzelf gaat. Die leren door te doen, niet uit een boek. Klantcontact, verkopen, presenteren, samenwerken, jezelf leren gedragen in een beroep. Klaargemaakt worden voor een stage en voor echt werk. Dat leer je niet met een PowerPoint. Dat leer je door het te doen, met iemand naast je die gelooft dat het kan.

En dat is precies waarom ik daar wil staan. Ik was zelf zo iemand voor wie het schoolse niet vanzelf ging. Twee studies niet afgemaakt, alle stages wel gehaald. Alles wat ik kan heb ik geleerd door te doen, met vallen en opstaan, op de werkvloer. Ik snap deze groep omdat ik in de kern hetzelfde ben. Dat is geen theorie voor mij. Dat is mijn eigen verhaal, dertig jaar eerder.

Dat is ook de hockeycoach in mij. Twintig jaar langs het veld gestaan bij jongeren die soms geen zin hadden, geen vertrouwen hadden of dachten dat ze niks konden. Mijn werk was nooit het tactiekbordje. Mijn werk was zorgen dat ze het zelf durfden. Datzelfde ga ik nu in een klas doen.

Ik stap in als zij-instromer. Dat betekent dat ik het PDG-traject alsnog ga doen, naast het werk. Prima. Ik begin alleen niet vanuit een diploma dat ik nog moet halen. Ik begin vanuit wat ik al kan en al twintig jaar doe.

Missie geslaagd, dus. Dit was het doel. Open en eerlijk schrijven over wie ik ben, en kijken of er iemand was die daar juist iemand in zag in plaats van een risico. Er was iemand. Sterker nog, er waren er twee.

Hiermee is dit stuk van mijn verhaal af. Het zoeken, het twijfelen of ik mezelf wel zo bloot mocht geven, de vraag of een ongewoon cv een baan oplevert. Dat antwoord is nu ja.

Wat niet stopt, is het schrijven over ADHD. Dat blijf ik doen, gewoon omdat ik het leuk vind en omdat het klopt. En misschien schrijf ik straks over hoe het is om als zij-instromer voor die klas te staan, wat ik tegenkom, wat werkt en wat niet. Dat moet ik eerst even aftasten, of dat kan en mag. Maar de kans is groot dat je daar nog van hoort.

Roy zit achterin nog te mopperen. Dat het spannend wordt. Dat ik het misschien niet red. Laat hem maar. Hij zat er de vorige twee keer ook naast. Ik heb de baan.

Joost