Over Joost
Self-made, ongefilterd, geen plaatje dat past, wel een verhaal dat klopt.
Wie ik ben
Ik ben opgegroeid in een ondernemersgezin in het noorden. Mijn vader nam noodgedwongen het familiebedrijf over toen mijn opa te vroeg overleed, en hij is nog steeds ondernemend bezig met van alles. Mijn moeder studeerde aan de kunstacademie, gaf dat deels op voor het gezin en pakte het later weer op. Inmiddels is ze fulltime kunstenares. Twee mensen die ook nu nog volop in ontwikkeling zijn. Van hen heb ik veel meegekregen. De drive om iets te bouwen. Het oog voor wat er onder de oppervlakte gebeurt. En misschien het belangrijkste: dat je op elke leeftijd opnieuw kunt beginnen, en dat stilstaan geen optie is.
Op school was ik druk maar redde het. Op de HAVO werd ik bestempeld als lui, want ik had de hersens er wel voor. Ik bleef zitten, kreeg huiswerkbegeleiding bij Stavast (vreselijk) en later bij Studiecentrum Haren (gouden greep). Dat was mijn eerste les: ik functioneer niet onder dwang, wel onder vertrouwen.
Wat ik heb gedaan
Twee hbo-studies aangevangen, geen van beide afgemaakt. Bij de ALO alle stages gehaald, de tentamens niet.
Daarna ben ik gaan doen. Verzekeringskantoor opgebouwd vanuit een garage, samen met twee vrienden. In tien jaar bij Egana doorgegroeid van Office Manager naar Sales Manager naar Marketing Manager, internationale teams aangestuurd. Eigen luxury goods bedrijf opgezet vanuit nul, vijf jaar gerund. In coronatijd East District begonnen, een communicatie- en marketingbureau dat me door die jaren heen heeft getrokken.
Naast dat alles bijna twintig jaar hockey getraind en gecoacht op hoog niveau. Eerste herenteams, hogere jeugd. Internationale hockeykampen geleid met honderdvijftig kinderen en vijfenveertig stafleden. Bestuurswerk gedaan bij MHC Roden. Automotive events gedraaid in Duitsland en Spanje voor merken als Mazda, Ford en Porsche. Dat is wat er op papier staat.
Wat er niet op papier staat
Dat ik op mijn 45e de diagnose ADHD kreeg. Dat ik daar de eerste jaren weinig mee deed. En dat ik in 2024, na een breuk met mijn partner van zesentwintig jaar, eindelijk serieus en uitgebreid ben gaan kijken naar wat dat voor mij betekent.
Veel van mijn geschiedenis viel toen op zijn plek. Waarom studies niet lukten en bedrijven wel. Waarom ik in chaos kan bouwen maar vastloop op droge stof. Waarom ik mensen in een groep binnen vijf minuten lees, maar de laatste twintig procent van een project altijd het zwaarst is.
ADHD verklaart het. Het verontschuldigt het niet. Ik weet inmiddels wat ik nodig heb om goed te functioneren, en ik weet wat ik kan brengen waar anderen vastlopen.
Waar ik nu sta
East District in zijn oude vorm heeft geen toekomst, daar ben ik eerlijk over. De nieuwe vorm is in ontwikkeling.
Wat ik nu wil is werk waar ik met mensen bezig ben. Coachen, begeleiden, schakelen, in beweging brengen. Sociaal domein, welzijn, sport, re-integratie, events, projectcoördinatie. Loondienst, detachering, zzp, een opstapfunctie, een combinatie. Het hoeft niet flashy te zijn. Het moet kloppen.
Daarnaast gebruik ik East District als plek om te schrijven. Over werk, over hoe mijn hoofd werkt, en steeds vaker over ADHD. Wat ik de afgelopen jaren heb geleerd over mijn eigen brein wil ik delen. Niet omdat ik er alles van weet, maar omdat ik weet hoe het voelt om dertig jaar tegen jezelf te vechten zonder te begrijpen waarom. Onderzoek dat ik tegenkom, ervaringen, dingen die voor mij het verschil maakten.
Ik schrijf hier niet om mezelf te verkopen. Ik schrijf om eerlijk te zijn over hoe het werkt. Herken je iets, of loop je tegen vergelijkbare dingen aan? Laat het weten. Ik maak graag contact met mensen die dit van dichtbij kennen.
En dan dit nog
Deze blog is ook voor jou als je werkgever bent, opdrachtgever, recruiter, iemand met een netwerk. Iemand die dit leest en denkt: hier zit iets, hier moet ik wat mee.
Ik weet dat dit niet de manier is waarop het hoort. Geen keurige sollicitatie, geen cv dat door het eerste filter komt, geen profiel dat in een hokje past. Dat heb ik inmiddels vaak genoeg gemerkt. Maar als je verder kijkt dan het format, ben ik ervan overtuigd dat ik van waarde kan zijn op een manier die je niet had verwacht.
Het vraagt een andere blik. Niet eerst toetsen of ik aan het profiel voldoe, maar eerst kijken wat er op tafel komt als je met me in gesprek gaat. Daar zit precies het verschil, en daar zit ook wat ik te bieden heb. Wie dat aanvoelt, weet me te vinden.
Joost Oosterwijk