Waarom ik het voortaan op mijn manier doe

Ik ben eenenvijftig en ik heb ongeveer alles gedaan. Verzekeringskantoor opgezet vanuit een garage, internationaal hockeykampen geleid met honderdvijftig kinderen en vijfenveertig stafleden, sales en marketing gedaan in luxury goods, mijn eigen bedrijf in communicatie opgebouwd, bestuurswerk gedaan, en bijna twintig jaar hockeyteams getraind en gecoacht op hoog niveau.

Daar ben ik trots op. Niet een beetje, gewoon trots.

Ik heb geen afgerond hbo-diploma. Ik heb twee hbo-studies gedaan, bij de tweede alle stages gehaald, maar de tentamens niet. En ik heb ADHD. Diagnose op mijn 45e, en pas een paar jaar later echt begrepen wat dat voor mij betekent.

Dat klinkt als een lijst beperkingen. Dat is het niet. Het is de context waarbinnen ik alles heb gedaan wat hierboven staat. Zonder die diagnose, zonder dat diploma. Laat dat even landen.

Hoe mijn hoofd werkt

ADHD is geen excuus en geen probleem. Het is hoe mijn brein opereert. En als je snapt hoe dat werkt, dan snap je ook waarom iemand als ik soms meer ziet, sneller schakelt en harder bouwt dan je op basis van een cv zou verwachten.

ADHD betekent dat ik opbloei zodra ik iets mag bouwen en vastloop op droge stof. Dat ik in een groep binnen vijf minuten voel waar de spanning zit. Dat ik verbanden leg die anderen pas drie vergaderingen later zien. Dat ik twintig jaar lang teams coachte op vertrouwen en cultuur terwijl iedereen om me heen bezig was met tactiekbordjes.

Het betekent ook dat ik twee studies niet heb afgemaakt. Dat de laatste twintig procent afronden altijd de zwaarste is. Dat ik structuur nodig heb die ik niet altijd zelf kan maken. Ik weet dat van mezelf, en ik probeer daar niet omheen te praten. Dat hoort bij het pakket.

Maar het hele pakket is meer waard dan de meeste mensen denken. En dat is precies het punt.

Wat de meeste werkgevers missen

De meeste recruiters en HR-afdelingen kijken naar opleiding, jaartallen en bekende functietitels. Als het formele plaatje niet klopt, ben je weg voordat iemand leest wat er eigenlijk staat. Zo werkt het systeem. Dat is niet erg, dat is wat het is.

Maar het betekent wel dat er een hele groep mensen bestaat die buiten dat systeem valt. Niet omdat ze niks kunnen, maar omdat hun pad er anders uitziet dan verwacht. Mensen met ADHD zitten daar bovengemiddeld vaak tussen. Niet omdat ze minder zijn, maar omdat hun kwaliteiten niet passen in de hokjes waarmee wordt gesorteerd.

Als je als werkgever daar niet doorheen kijkt, mis je iets. Niet uit onwil, maar uit gewoonte. En dat is zonde, want je laat mensen liggen die je team, je project of je organisatie verder kunnen brengen op manieren die je niet had verwacht.

Wat ik zoek

Ik wil een baan voor het grootste deel van de week. Liefst iets waarin ik met mensen werk, iets waarin ik mag coördineren, begeleiden, schakelen, in beweging brengen. Sociaal domein, welzijn, sport, re-integratie, projectcoördinatie, teambegeleiding, events. Of iets wat ik nu nog niet bedacht heb. Deze carrièreswitch is geen noodgreep. Het is een keuze.

Als ik moet kiezen tussen een inhoudelijk perfecte match waarbij ik door een hbo-filter moet, of een opstapfunctie waarbij iemand mij een kans geeft, kies ik het tweede. Zonder twijfel. Een zzp-klus, een detacheringsopdracht, een half jaar ergens meelopen. Het hoeft niet flashy te zijn. Het moet ergens beginnen.

Mijn manier

De laatste maanden heb ik gedaan wat je hoort te doen. CV aangepast, LinkedIn-profiel bijgeschaafd, vacatures bekeken, reacties gestuurd. En ik merkte dat ik weer bezig was mezelf aan te passen aan een format dat niet voor mij is gebouwd. Ik ga dat niet meer doen. Niet uit frustratie, maar uit overtuiging. Ik ga het op mijn manier doen, en ik ga hier schrijven over wie ik ben, hoe ik denk en wat me bezighoudt. Ongefilterd, in mijn toon.

Niet iedereen zal dit pakken. Dat hoeft ook niet. Ik zoek de mensen die hier iets in herkennen. Werkgevers die verder kijken dan een diploma. Opdrachtgevers die durven. Recruiters die snappen dat een ongewoon cv niet hetzelfde is als een zwak cv. Mensen in mijn netwerk die ergens aan tafel zitten en denken: hier heb ik iemand voor. Mensen die na het lezen denken: die wil ik eens spreken.

Ik ben self-made. Ik heb geleerd door te doen, te falen, opnieuw te beginnen en door te gaan. Ik kies voor mijn eigen weg, ook als dat niet de meest voor de hand liggende is. Als je denkt: ik wil hem eens spreken, dan hoor ik het graag!

Joost Oosterwijk